معما:
علی رسولی

اگر لهجه بودی
واژه ای ساده می شدم
که کودکان آرام در گوش بادبادک ها
پچ پچ می کنند
آنگاه که پرواز مفهوم می یابد.

اگر خواب بودی
آن لحظه ی صبحگاهی می شدم
که باد پرده را مثل پرستویی خسته
می رباید
و روز آغاز می شود
و بیشه زار می رقصد.

اگر باد بودی
عریان می شدم تا سرزمین تنم را فتح کنی.

اگر پرستویی بودی
کشتزاری از گندم می شدم
تا لب هایت به دانه هایم عادت کنند.

اما تو
نه لهجه ای
نه خواب
نه باد و نه آن پرستوی خسته.

من هرگز تورا نشناخته ام
و دلم در معمای پلک هایت گیر است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.