دیوارکوب سرخ

شما نه خواستار شهرت بودید نه خواستار اشک
نه خواستار مرثیه نه خواستار نیایش مردگان

یازده سال چون باد گذشت یازده سال
شما تنها سلاح تان را به کار برده بودید

چشمان پارتیزان ها به مرگ کور نمی شود

نگارهایتان را بر دیوارهای شهر ما کوبیده بودند

سیاه از ریش و از شب ژولیده تهدید آمیز

دیوارکوبی که به لکه ای خون می ماند

از آن روی که تلفظ نام هایتان دشوار است

اثرش به وحشت انداختن رهگذران بود

گویی کسی ترجیحا شما را فرانسوی نمی دید

مردم روز هنگام چشمی برای دیدن شما نداشتند

به زمان آتش بس اما انگشتانی سرگردان

زیر نگارهایتان نوشته بودند “مردند برای فرانسه”

و از آن پس بامدادان محزون دگرگون شدند

همه چیز به رنگ یکدست برفکی بود

اواخر فوریه برای آخرین نفس های شما

در آن دم بود که یکی از شما به آرامی گفت

خوشا همه خوشا آنانی که زنده می مانند

من می میرم بی هیچ کینه ای به ملت آلمان

بدرود رنج و لذت بدرود تمامی گل ها

بدرود زندگی بدرود نور و باد

خوشبخت به خانه ی بخت برو و مرا به یاد آر گاهی

تویی که در زیبایی دنیا باقی می مانی

هنگامی که دیرتر همه چیز در اریوان به پایان می رسد

تپه روشن است از آفتاب پرنور زمستانی

چه زیباست زندگی و چه دلم شکسته

عدالت بر قدم های پیروز ما بازمی گردد

زیبای من ای عشق من یتیم من

می گویمت زندگی کن و پسری بیاور به دنیا

بیست و سه تن بودند آن دم که شکفتند تفنگ ها

بیست و سه تن دلداده پیش از موعود

بیست و سه تن بیگانه و با این حال برادران مان

بیست و سه عاشق زندگی تا حد مردن

بیست وسه تنی که فریاد زدند فرانسه و فروریختن

“لویی آراگون”
ترجمه: تینوش نظم جو – مهشاد مخبری

دریافت مطلب در فورمت کتاب الکترونیکیدریافت مطلب در فورمت کتاب الکترونیکی

لویی آراگون

لویی آراگون

لویی آندریو، معروف به لویی آراگون، در ۳ اکتبر ۱۸۹۷ در پاریس متولد شد. پدرش که از صاحب منصبان عالی‌رتبه جمهوری سوم فرانسه بود، پسر خود را به فرزندی نپذیرفت و او با مادر و مادربزرگش بزرگ شد. وی در ۱۹۱۶ به دانشکده پزشکی رفت، اما سه سال بعد به سربازی فراخوانده شد و همانجا بود که آشنایی‌اش با دانشجوی دیگری به نام آندره برتون مقدمه‌ای شد تا بعدها نهضت سوررئالیسم را با هم پایه‌گذاری کنند. آراگون در میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ از پزشکی دست کشید و در ۱۹۳۰ به کنگرهٔ نویسندگان انقلابی مسکو رفت. در اتحاد جماهیر شوروی، سوررئالیسم محکوم شد و آراگون هم هیچ مخالفتی با این محکومیت نکرد. این رفتار او رنجش برتون را به دنبال داشت و موجب اختلاف آن دو شد. این شاعر در اوایل دههٔ ۳۰ با الزا تریوله خواهر زن مایاکوفسکی، نویسندهٔ روس، ازدواج کرد و از این زمان به بعد، تقریباً تمام اشعار او درباره همسرش سروده شده است. آراگون در ۱۹۳۱ رسماً پیوند خود را با سوررئالیسم قطع کرد و به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی پرداخت.

وبلاگ
آرشیو

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *