در ایستکاه قطاری که از نقشه فرو افتاد ☰ غسان کنفانی، محمود درویش

پس از ۱۹۴۸ در ادبیات فلسطین نهضت جدیدی پایه ریزی شد. شعر که عنصر اساسی این نهضت شمرده می شود، در سالهای اخیر به پیشرفت های قابل ملاحظه ای از لحاظ محتوی و تکنیک نایل آمده است. دوران کوتاه خاموشی پس از ۱۹۴۸ بیداری بزرگی به دنبال داشت و شعر ملی سرشار از شور ملی مردم، تحت تأثیر گرایش های ادبی عربی و خارجی، به تدریج قواعد سنتی تکنیک را کنار گذاشت، فوران احساساتی کهنه به دور ریخته شد و احساسی آمیخته به اندوهی ژرف که با واقعیت های وضع موجود بیشتر منطبق بود در آن منعکس گردید. از سوی دیگر ادبیات نهضت مقاومت در داخل فلسطین اشغال شده با اختلافات عقیدتی روبرو شد. با مهاجرت یک نسل از نویسندگان و روشنفکران بنیان استوار ادبیات عرب در فلسطین از هم گسست. آنان که مهاجرت نکردند بیشتر جامعه ای روستائی را تشکیل میدادند که در معرض انواع آزار و شکنجه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی قرار داشت و در وضعی به سر می برد که در هیچ جای دنیا نظیر آن را نمی توان یافت.
از نوشته غسان کنفانی – ۱۹۶۶

دانلود کتاب:

لینک نخست

لینک کمکی

دریافت مطلب در فورمت کتاب الکترونیکیدریافت مطلب در فورمت کتاب الکترونیکی

محمود درویش

محمود درویش

محمود درویش (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۴۱ - ۹ اوت ۲۰۰۸) شاعر و نویسنده فلسطینی بود.

او بیش از سی دفتر شعر منتشر کرد و شعرهای او که بیشتر به مساله فلسطین مربوط می‌شد در بین خوانندگان عرب و غیر عرب شهرت و محبوبیت داشت. برخی از شعرهای او به فارسی ترجمه و منتشر شده است. او مدتی عضو سازمان آزادیبخش فلسطین بود و در ۱۹۹۹ در اعتراض به پذیرش توافق‌های اسلو از این سازمان استعفا داد.
درویش از "تشکیل دولتی مستقل در کنار کشور اسرائیل" دفاع می‌کرد. او میهن‌پرستی بود که با گرایش‌های افراطی، شامل یهودی‌ستیزی، مخالف بود. به فرهنگ و ادب اسرائیل احترام می‌گذاشت. آثار او پیوسته در اسرائیل منتشر می‌شد. خود او به خوبی به زبان عبری حرف می‌زد و در میان یهودیان اسرائیل دوستان بی شمار داشت.

آرشیو

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *